Wstęp
Table of contents
Rozporządzenie nr 861/2007 wraz postępowaniem w sprawie europejskiego nakazu zapłaty uregulowanym rozporządzeniem nr 1896/2006[1] stanowią wynik realizacji kolejnego etapu rozwoju w dziedzinie europejskiego prawa procesowego cywilnego. Rozporządzenia te wprowadziły pionierskie regulacje jednolitych postępowań rozpoznawczych na poziomie wspólnotowym. Obecnie postępowanie zmierzające do rozpoznania dochodzonego roszczenia nie musi zatem toczyć się wyłącznie na podstawie proceduralnych przepisów krajowych poszczególnych państw członkowskich. Wierzyciele uzyskali dodatkową możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie przepisów jednolitych dla wszystkich państw członkowskich objętych zakresem zastosowania rozporządzeń.
Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń jest postępowaniem fakultatywnym i ma uzupełniać rozwiązania prawne istniejące w prawie krajowym[2]. Wierzyciel może, ale nie musi skorzystać ze wskazanego trybu dochodzenia roszczeń w sprawach o charakterze transgranicznym[3].
W przeciwieństwie do rozporządzenia ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, do europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń możemy sięgnąć także w przypadku roszczeń spornych.
Entuzjazm związany z możliwością jego stosowania skutecznie ochładza jednak ograniczenie kwotowe przysługującego roszczenia do wysokości 2 tys. euro w chwili wpłynięcia formularza pozwu do odpowiedniego sądu lub trybunału[4]. I właśnie we wskazanej kwestii w najbliższej przyszłości wejdą w życie istotne zmiany.
Przedmiotowy i terytorialny zakres zastosowania rozporządzenia
Rozporządzenie ma zastosowanie do transgranicznych spraw cywilnych i gospodarczych[5], bez względu na rodzaj sądu czy trybunału w przypadku, gdy wartość przedmiotu sporu – z wyłączeniem wszystkich wydatków, odsetek i nakładów – nie przekracza 2 tys. euro w momencie wpłynięcia formularza pozwu do właściwego sądu lub trybunału[6]. Wyłączenie odsetek od kwoty głównej, wydatków i nakładów ma na celu ułatwienie obliczenia wartości przedmiotu sporu[7].
Co istotne, pojęcie roszczenia drobnego nie odnosi się jedynie do roszczeń pieniężnych. Może nim być również roszczenie niepieniężne[8], w szczególności roszczenie o wydanie rzeczy. Stanowi to istotną różnicę pomiędzy zakresem zastosowania rozporządzenia nr 861/2007 i rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, które odnosi się wyłącznie do roszczeń pieniężnych. W przypadku roszczenia niepieniężnego powód powinien wskazać szacunkową jego wartość oraz określić, czy zgłaszane są dodatkowe roszczenia w celu uzyskania odszkodowania, wtedy gdy zaspokojenie pierwotnego roszczenia jest niemożliwe.
Rozporządzenie znajduje zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, z wyłączeniem Danii[9].
Procedura uzyskania orzeczenia w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń
Postępowanie zmierzające do uzyskania orzeczenia w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń ma być z zasady uproszczone. Toczy się ono z użyciem standardowych formularzy stanowiących załączniki do rozporządzenia. Rozprawa jest prowadzona jedynie w wyjątkowych przypadkach[10]. Rozporządzenie wprowadza także szereg rozwiązań proceduralnych zmierzających do uproszczenia i przyspieszenia postępowania dowodowego, takich jak możliwość przeprowadzenia dowodu z pisemnych zeznań świadków czy prowadzenia rozprawy w formie konferencji wideo[11].
Wszczęcie postępowania
Postępowanie jest wszczynane pozwem, którego formularz jest zawarty w załączniku nr I do rozporządzenia. Formularz pozwu zawiera opis dowodów uzasadniających powództwo, do którego w stosownych przypadkach dołącza się ewentualne dokumenty uzupełniające[12].
Pozew należy złożyć we właściwym sądzie[13], bezpośrednio lub za pośrednictwem środków komunikacji, takich jak faks lub poczta elektroniczna, jeśli są akceptowane przez państwo członkowskie, w którym wszczyna się postępowanie. Państwa członkowskie są obowiązane poinformować Komisję Europejską o akceptowalnych środkach komunikacji, które Komisja podaje następnie do informacji publicznej[14].
Kolejnym etapem jest wstępne badanie pozwu. W przypadku gdy sąd dojdzie do przekonania, że wytoczone powództwo dotyczy spraw wykraczających poza zakres zastosowania rozporządzenia, informuje o tym powoda. Jeśli po uzyskaniu wskazanej informacji powód nie cofnie pozwu, dalsze postępowanie toczy się zgodnie z odpowiednimi przepisami proceduralnymi państwa członkowskiego, w którym jest prowadzone postępowanie[15].
W sytuacji, w której sąd uzna, że przedstawione przez powoda informacje nie są dostatecznie jasne oraz w przypadku niewłaściwego wypełnienia formularza pozwu, w terminie określonym przez sąd powód ma możliwość uzupełnienia lub skorygowania pozwu, a także dostarczenia uzupełniających informacji lub dokumentów oraz cofnięcia pozwu[16]. W celu porozumienia się z powodem we wskazanym zakresie, sąd lub trybunał korzystają z formularza B, zamieszczonego w załączniku numer II do rozporządzenia. Możliwość ta nie istnieje, jeśli powództwo jest oczywiście bezzasadne lub niedopuszczalne, przy czym dookreślenie wspomnianych pojęć zostało odesłane do prawa krajowego[17]. W tej sytuacji, a także wtedy, gdy powód nie uzupełni lub nie skoryguje danych zawartych w formularzu pozwu w określonym terminie, pozew zostaje zwrócony[18].
Przebieg postępowania
Co do zasady europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń jest postępowaniem pisemnym[19]. Sąd przeprowadza rozprawę tylko wtedy, gdy uzna to za koniecznie lub gdy wnosi o to jedna ze stron. Wniosek strony nie jest jednak dla sądu wiążący. W przypadku przyjęcia, że w konkretnych okolicznościach prowadzenie rozprawy nie jest niezbędne, sąd wydaje postanowienie o oddaleniu wniosku o przeprowadzenie rozprawy, uzasadniając je na piśmie. Postanowienie to nie podlega zaskarżeniu[20].
Z zastrzeżeniem odmiennych regulacji rozporządzenia, postępowanie nim uregulowane podlega przepisom proceduralnym państwa członkowskiego, w którym jest prowadzone postępowanie[21]. Kwestie wyraźnie nieuregulowane w rozporządzeniu będą zatem rozstrzygane przez krajowe przepisy proceduralne.
W ciągu 14 dni od otrzymania prawidłowo wypełnionego formularza pozwu jego odpis wraz z załącznikami zostaje doręczony pozwanemu[22]. Pozwany ma następnie 30 dni na złożenie odpowiedzi na pozew[23]. W jej treści pozwany winien podnieść zarzuty przeciwko kierowanemu w stosunku do niego roszczeniu, a także przedstawić okoliczności i dowody na ich poparcie. Pozwany może także podnieść, że wartość roszczenia pieniężnego w sprawie przekracza wartość wyznaczającą granice zastosowania rozporządzenia, a zatem wartość roszczenia drobnego. Wówczas sąd ma 30 dni na ocenę, czy roszczenie dochodzone pozwem jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, sąd wydaje odpowiednie postanowienie, które nie podlega odrębnemu zaskarżeniu[24].
Pozwany może także złożyć powództwo wzajemne, które powinno być interpretowane w sposób analogiczny do rozumienia tego pojęcia na gruncie rozporządzenia Bruksela I bis[25], a wcześniej rozporządzenia Bruksela I[26]. Jest to powództwo opierające się na tej samej umowie lub na tym samym stanie faktycznym, na którym zostało oparte powództwo główne w sądzie lub trybunale, w którym zawisło powództwo główne. Roszczenie wskazane w powództwie wzajemnym musi spełniać wymogi określone w zakresie zastosowania rozporządzenia oraz opiewać na roszczenie drobne. W przeciwnym wypadku sprawa z powództwa wzajemnego zostanie skierowana do odpowiedniego postępowania krajowego państwa, w którym jest prowadzone postępowanie[27]. Wskazuje się również, że zarzut potrącenia[28] nie stanowi powództwa wzajemnego w rozumieniu przepisów rozporządzenia[29].
Odpowiedź na pozew jest doręczana powodowi w terminie 14 dni od jej otrzymania przez sąd[30].
Postępowanie dowodowe
Kierując się wytyczną ograniczenia kosztów postępowania, rozporządzenie przewiduje możliwość dopuszczenia dowodu z pisemnych zeznań świadków, biegłych lub stron, a także przeprowadzenia dowodów przy wykorzystaniu nowoczesnych metod komunikowania się, takich jak przeprowadzenie rozprawy w drodze konferencji wideo lub za pośrednictwem innych technologii, jeżeli pozwalają na to środki techniczne. Sąd dopuszcza dowód z opinii biegłych lub z zeznań ustnych tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wydania orzeczenia. Podejmując taką decyzję, sąd bierze pod uwagę wiążące się z tym koszty. Sąd wybiera najprostsze i najmniej kłopotliwe sposoby prowadzenia postępowania dowodowego[31].
Języki, w których jest prowadzone postępowanie
Wszelkie pisma występujące w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń są składane w języku lub jednym z języków sądu lub trybunału[32]. Sąd może wymagać tłumaczenia takiego dokumentu o tyle, o ile jest ono niezbędne to wydania orzeczenia. Ogólnym celem rozporządzenia jest bowiem uproszczenie postępowania oraz zaoszczędzenie kosztów.
Co jednak w sytuacji, gdy strona postępowania otrzyma dokument w języku, który jest dla niej niezrozumiały?
Strona[33] może wtedy odmówić przyjęcia dokumentu w momencie doręczania lub przez jego zwrócenie w terminie tygodnia, jeżeli dokument ten nie został napisany w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego był skierowany[34], lub w języku zrozumiałym dla adresata, a także jeżeli nie towarzyszy mu tłumaczenie na ten język. Wówczas sąd lub trybunał powiadamiają o zaistniałej sytuacji drugą stronę postępowania, tak aby mogła ona dostarczyć tłumaczenie dokumentu[35].
Zakończenie postępowania
W terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi pozwanego lub powoda, złożonych w terminach przewidzianych przez rozporządzenie, ewentualnie ‒ w terminie 30 dni od dnia zamknięcia rozprawy albo od otrzymania wszystkich informacji niezbędnych do wydania orzeczenia, sąd wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie[36]. Jeśli sąd lub trybunał nie otrzymają odpowiedzi od właściwej strony we właściwym terminie, sąd wydaje orzeczenie w sprawie z powództwa głównego lub z powództwa wzajemnego[37].
Koszty postępowania
Koszty postępowania ponosi strona przegrywająca, zgodnie z odpowiednimi regulacjami prawa krajowego. W unormowaniu sposobu ponoszenia kosztów postępowania jest widoczny ogólny cel rozporządzenia w postaci uproszczenia postępowania i zaoszczędzenia zbędnych kosztów. W związku z tym sąd lub trybunał nie zasądzają na rzecz strony wygrywającej kosztów, które były zbędne lub nieproporcjonalne do wartości przedmiotu sporu, a jedynie koszty postępowania związane z reprezentacją drugiej strony przez adwokata lub innego przedstawiciela zawodu prawniczego, a także wszelkie koszty związane z tłumaczeniem i doręczeniem dokumentów[38].
Pozew w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń podlega opłacie stałej w wysokości 100 złotych[39].
Zaskarżenie orzeczenia
Rozporządzenie pozostawia do uznania poszczególnych państw członkowskich wprowadzenie regulacji dopuszczających lub wyłączających możliwość zaskarżenia orzeczenia wydanego w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń[40]. Zgodnie z przepisami polskiej procedury cywilnej, zaskarżenie wyroku sądu pierwszej instancji wydanego w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń następuje w drodze apelacji[41]. Nadto, zgodnie z informacją przekazaną Komisji Europejskiej przez rząd polski[42], w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia[43], sąd wydaje wyrok zaoczny, od którego pozwanemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu od wyroku zaocznego. Wyrok zaoczny powód zaskarża apelacją na zasadach ogólnych.
Wykonanie orzeczenia
Orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń jest wykonalne bez uszczerbku dla możliwości wniesienia odwołania oraz bez konieczności złożenia zabezpieczenia[44]. Do wykonania orzeczenia nie jest zatem wymagana jego prawomocność. Ma to istotny walor praktyczny dla wierzyciela, któremu zależy na sprawnym uzyskaniu zabezpieczenia przysługującego mu roszczenia na majątku dłużnika.
Orzeczenie to jest uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się jego uznaniu[45]. Na wniosek jednej ze stron sąd lub trybunał wydają zaświadczenie dotyczące orzeczenia w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, używając do tego formularza D zawartego w załączniku IV do rozporządzenia, bez dodatkowych opłat[46].
Postępowanie egzekucyjne podlega prawu państwa członkowskiego wykonania. Orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń jest wykonywane na tych samych warunkach co orzeczenie wydane w państwie członkowskim wykonania[47]. Rozporządzenie posługuje się zatem modelem automatycznej wykonalności upowszechnionym na mocy rozporządzenia Bruksela I bis.
Środki obrony przysługujące pozwanemu w państwie wydania orzeczenia uregulowane w rozporządzeniu nr 861/2007
Pozwany w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń może złożyć wniosek o ponowne zbadanie wydanego orzeczenia w dwóch przypadkach[48].
Po pierwsze, gdy pozew lub wezwanie na rozprawę zostały doręczone bez potwierdzenia osobistego odbioru przez tę stronę w sposób przewidziany w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych[49] i doręczenie pozwu lub wezwania na rozprawę nie nastąpiło w czasie wystarczającym dla umożliwienia pozwanemu przygotowanie się do obrony bez jego winy.
Po drugie, złożenie wskazanego wniosku możliwe jest w przypadku, gdy pozwany nie miał możliwości wniesienia odpowiedzi na pozew z powodu siły wyższej lub z powodu nadzwyczajnych okoliczności, które były przez niego niezawinione.
Wykazanie tych okoliczności obciąża pozwanego. Dodatkowym warunkiem jest także niezwłoczne podjęcie przez niego działań w obydwu przypadkach.
Jeśli sąd lub trybunał odrzucą wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia z braku ku temu stosownych podstaw, orzeczenie pozostaje w mocy. Uwzględnienie wniosku o ponowne zbadanie orzeczenia powoduje uchylenie orzeczenia[50].
Środki obrony przysługujące pozwanemu w państwie wykonania uregulowane w rozporządzeniu nr 861/2007
Rozporządzenie wprowadza regulację środków ochrony dłużnika, z których może on skorzystać w państwie wykonania orzeczenia. Środki te pozwalają na odmowę wykonania albo zawieszenie lub ograniczenie egzekucji w określonych przypadkach. Nie są one natomiast skierowane przeciwko samemu orzeczeniu, gdyż nie może być ono przedmiotem kontroli merytorycznej w państwie wykonania[51].
Odmowa wykonania
Instytucja odmowy wykonania umożliwia sądowi państwa wykonania, na wniosek strony, odmówić wykonania orzeczenia wydanego w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń w przypadku kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, a mianowicie:
1) jeżeli jest ono nie do pogodzenia z wcześniejszym orzeczeniem o tyle, o ile dotyczy ono tego samego roszczenia i zostało wydane między tymi samymi stronami;
2) wcześniejsze orzeczenie zostało wydane w państwie członkowskim wykonania lub spełnia warunki niezbędne do uznania go w państwie członkowskim wykonania;
3) niemożność pogodzenia nie była i nie mogła być podniesiona w formie zarzutu w postępowaniu sądowym w państwie członkowskim, w którym wydano orzeczenie[52].
Zawieszenie lub ograniczenie wykonania
Kolejnym ze środków chroniących dłużnika lub pozwanego przed przymusową egzekucją w państwie wykonania jest instrument w postaci zawieszenia lub ograniczenia wykonania[53].
Ze środkiem tym możemy mieć do czynienia w sytuacji, w której strona zakwestionowała orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń[54] lub gdy został złożony wniosek o ponowne badanie orzeczenia w wyjątkowych przypadkach[55].
Wówczas sąd lub właściwy organ w państwie członkowskim wykonania na wniosek strony, wobec której dochodzi się wykonania, może podjąć trzy rodzaje działań. Po pierwsze – ograniczyć postępowanie wykonawcze do środków zabezpieczających; po drugie – uzależnić wykonanie od złożenia określonego przez sąd zabezpieczenia; po trzecie – w wyjątkowych przypadkach zawiesić postępowanie wykonawcze.
Perspektywy rozwoju
Rozszerzenie dostępu do uproszczonej procedury dochodzenia drobnych roszczeń w stosunkach z kontrahentami zagranicznymi w ramach rozporządzenia dyskutowano już od dłuższego czasu.
Wniosek Komisji Europejskiej z dnia 19 listopada 2013 roku, COM(2013) 794 final 2013/0403 (COD) znalazł przełożenie na praktykę. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 z dnia 16 grudnia 2015 r.[56] zwiększa wysokość progu kwotowego umożliwiającego skorzystanie z rozwiązań wprowadzonych rozporządzeniem z kwoty 2 tys. euro do kwoty 5 tys. euro. Wprawdzie w ramach przywołanego wniosku Komisji Europejskiej postulowano zwiększenie wskazanej kwoty do 10 tys. euro, jednak w dalszym ciągu zmiana ta może spowodować wzrost zainteresowania wśród małych i średnich przedsiębiorców korzystaniem z regulacji oferowanych przez rozporządzenie nr 861/2007.
Zmiany wprowadzone rozporządzeniem nr 2015/2421 będą stosowane od dnia 14 lipca 2017 r.[57]
Joanna Lubecka
adwokat w Kancelarii Adwokackiej Stawski Syty
www.transgraniczne.pl
Artykuł pochodzi z Biuletynu Euro Info Listopad 2016.
[1] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1896/2006/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz. Urz. UE z 2006 L 399/1).
[2] Punkt 8 preambuły do rozporządzenia oraz art. 1 rozporządzenia.
[3] Definicja pojęcia sprawy transgranicznej zawarta jest w art. 3 do rozporządzenia.
[4] Art. 2 ust. 1 rozporządzenia.
[5] Rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw wskazanych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia, w szczególności spraw dotyczących: stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz przedstawicielstwa ustawowego osób fizycznych, praw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i dziedziczenia oraz obowiązków alimentacyjnych, postępowań upadłościowych, postępowań związanych z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań układowych oraz innych analogicznych postępowań, ubezpieczeń społecznych, prawa pracy, najmu lub dzierżawy nieruchomości, z wyłączeniem powództw dotyczących roszczeń pieniężnych, naruszenia prywatności i dóbr osobistych, w tym zniesławienia.
[6] Art. 2 rozporządzenia.
[7] Punkt 10 preambuły do rozporządzenia.
[8] Punkt 7 załącznika nr I do rozporządzenia.
[9] Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie wiąże jej ono ani nie ma do niej zastosowania – punkt 38 preambuły do rozporządzenia.
[10] Co do zasady jest to postępowanie pisemne.
[11] Art. 9 ust. 1 rozporządzenia.
[12] Art. 4 ust. 1 rozporządzenia.
[13] Rozporządzenie nr 861/2007 posługuje się pojęciem ,,sądu lub trybunału’’.
[14] Art. 4 ust. 2 rozporządzenia.
[15] Art. 4 ust. 3 rozporządzenia.
[16] Art. 4 ust. 4 rozporządzenia.
[17] Punkt 13 preambuły do rozporządzenia.
[18] Art. 4 ust. 4 rozporządzenia.
[19] Punkt 14 motywów rozporządzenia oraz art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia.
[20] Art. 5 ust. 1 zdanie 3 rozporządzenia.
[21] Art. 19 rozporządzenia.
[22] Art. 5 ust. 2 rozporządzenia.
[23] Terminy wskazane w rozporządzeniu mogą być przedłużane przez sąd lub trybunał, w wyjątkowych przypadkach, jeśli jest to konieczne dla ochrony praw stron (art. 14 ust. 2 rozporządzenia).
[24] Art. 5 ust. 5 rozporządzenia.
[25] Art. 8 punkt 3 rozporządzenia Bruksela I bis.
[26] Art. 6 punkt 3 rozporządzenia Bruksela I.
[27] Art. 5 ust. 7 rozporządzenia.
[28] W sytuacji, gdy dwie osoby są względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może podnieść w stosunku do drugiej zarzut potrącenia przysługującej jej wierzytelności z wierzytelnością drugiej strony. W polskim porządku prawnym do potrącenia mogą być przedstawione wymagalne wierzytelności, których przedmiotem są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym – art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (DzU z 2016, poz. 380).
[29] Punkt 17 preambuły do rozporządzenia.
[30] Art. 5 ust. 4 rozporządzenia.
[31] Art. 9 ust. 1‒3 rozporządzenia.
[32] Art. 6 ust. 1 rozporządzenia.
[33] Punkt 19 preambuły do rozporządzenia.
[34] Jeżeli w danym państwie członkowskim obowiązuje więcej niż jeden język urzędowy, w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie lub do którego dokument ma być wysłany.
[35] Art. 6 ust. 3 rozporządzenia.
[36] Art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia. We wskazanym terminie sąd uprawniony jest także do: 1) zażądania od stron przedstawienia dalszych szczegółowych informacji dotyczących powództwa w określonym terminie nieprzekraczającym 30 dni, 2) przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego zgodnie z art. 9 rozporządzenia, 3) wezwania stron na rozprawę, która ma odbyć się w terminie 30 dni od wezwania.
[37] Art. 7 ust. 3 rozporządzenia.
[38] Art. 16 oraz punkt 29 preambuły do rozporządzenia.
[39] Art. 27b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (DzU z 2016, poz. 623).
[40] Art. 17 rozporządzenia.
[41] Na mocy odesłania zawartego w art. 50527 k.p.c., postępowanie apelacyjne w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń zostało ukształtowane na wzór postępowania apelacyjnego w postępowaniu odrębnym uproszonym, w którym stosujemy przepisy 5059-50511 k.p.c. art. 50512 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 50513 k.p.c.
[42] W wykonaniu postanowień art. 25 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 861/2007: http://ec.europa.eu/justice_home/judicialatlascivil/html/pdf/vers_consolide_pl_861.pdfOtwiera się w nowej karcie, data dostępu: 9 sierpnia 2016 r.
[43] Jeśli więc sąd nie otrzyma odpowiedzi od właściwej strony w odpowiednim terminie.
[44] Art. 15 rozporządzenia.
[45] Art. 20 ust. 1 rozporządzenia.
[46] Art. 20 ust. 2 rozporządzenia.
[47] Art. 21 ust. 1 rozporządzenia.
[48] Art. 18 rozporządzenia.
[49] Sposoby doręczeń wskazane w treści wspomnianego przepisu możemy określić zbiorczo jako doręczenie bez potwierdzenia odbioru osobistego przez dłużnika.
[50] Art. 18 ust. 2 rozporządzenia.
[51] Art. 22 ust. 2 rozporządzenia.
[52] Art. 22 ust. 1 rozporządzenia.
[53] Art. 23 rozporządzenia.
[54] Lub zakwestionowanie go jest nadal dopuszczalne.
[55] Wskazanych w art. 18 rozporządzenia regulującym tzw. minimalne standardy postępowania.
[56] Zmieniające rozporządzenie (WE) nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz. Urz. UE z 2007 L 199/1 z dnia 24 grudnia 2015 r.).
[57] Art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 z dnia 16 grudnia 2015 r.
